Al fondo dos playas duermen, en medio un faro blanco
las une o las separa con su aliento.
Los montes para argazo, el sol como un navío.
La gaviota sonríe convertida en perro.
¡Mira!, lloran por una revolución de claveles
marchitos.
“Sé que voy a perder, pero combatiré”.
“Me fui sin nada, qué más quiero”.
Pozo, caída, todos
tenían facilidad para dar rosas
y crear instantes de ilusión.
Anunciamos tormenta, se ha amarrado la flota
al foso
Apenas recordamos los momentos,
olvidamos el camino ó los caminos.
A 20-40. Cabo
Allo 180/v a 6'55. Cabo Maior 180/v a 8 3/4 millas.
San
Emeterio 180/v
a 18 millas.
Llegamos a la luz de aquella isla.
Como extranjeros que no entienden su lengua
nos acercamos con estremecimiento a ella.
Viene a nosotros. La amamos.
Y en el mismo silencio nos fuimos.
FINALIZAMOS
LA PRESENTE SINGLADURA CON VIENTO FRESQUITO DE
NW Y MAREJADILLA
DEL MISMO. CIELO SEMICUBIERTO Y BUENA VISIBILIDAD.
EN EL MAR
A UNO DE NOVIEMBRE
____________________________
SEGUNDA SINGRADURA
Pasados son os tempos da destrucción
e o ocaso.
Xa non acostumo a ver cae-la furia,
condenada a un maremagnum de seos
ou a candura dun corpo
xelatina amasada.
Non hai que agardar, este é o mellor intre
para deixa-la illa.
Non te levaron, traidores, os remeiros.
Ti foches e viviches nela
longo tempo.
Non hai lúas de cristal nin noites
que non duren cen anos ó agocho dos seus milleiros
de días.
Non hai barqueiro, a praia é de area fina,
está deserta.
Déixala igual que a colleches,
borraxeira e peitos de marfil
nos teus ollos.
Volves ó mar, desanda-la estela coñecida.
A túa equipaxe é lixeira, peregrino.
A ría nin se abre nin se fecha ó teu paso,
pode que nin tan siquera te mire.
Tódolos regresos son despedidas,
tódalas despedidas son abismos.
Camiña, camiña, que desandas.
Cortará-las mesmas flores que te marcaron
con espiñas de óxido.
Soñará-la túa vida antes de vivi-lo
teu soño
cando xa non conta mais ca un silencio,
un silencio,
serás feliz cun papel en branco e unha pluma.
Acordaraste da viaxe, a illa, o retorno
dos abrazos e das despedidas
as follas caídas da lúa.
Pasados os tempos de noites e fiestras
conserva o sabor do sal na túa boca
e bícate os hombros.
Enchéndote de ti o teu corazón ensancha
e daste sen repulsa, sen darte conta.
Entrega-lo teu legado: uns ollos que miran.
NO MAR A OITO
DE NOVEMBRO
***
SEGUNDA SINGLADURA
Pasados están los tiempos de la destrucción
y el ocaso.
Ya no acostumbro a ver caer la furia,
condenada a un maremagnum de senos
o a la calidez de un cuerpo,
gelatina amasada.
No hay que esperar, este es el mejor momento
para dejar la isla.
No se te llevaron, traidores, los remeros.
Tu fuiste y viviste en ella
largo tiempo.
No hay lunas de cristal ni noches
que no duren cien años en el escondite de sus
miles de días.
No hay barquero, la playa es de arena fina,
está desierta.
Déjala igual que la cogiste,
niebla y pechos de marfil
en tus ojos.
Vuelves al mar, desandas la estela conocida.
Tu equipaje es ligero, peregrino.
La ría ni se abre ni se cierra a tu paso,
puede que ni tan siquiera te mire.
Todos los regresos son despedidas,
todas las despedidas son abismos.
Camina, camina, que desandas.
Cortarás las mismas flores que te marcaron
con espinas de óxido.
Soñarás tu vida antes de vivir tu sueño
cuando ya no cuenta más que un silencio,
un silencio,
serás feliz con un papel en blanco y una pluma.
Te acordarás del viaje, la isla, el retorno
de los abrazos y las despedidas
las hojas caidas de la luna.
Pasados los tiempos de noches y ventanas
conserva el sabor de la sal en tu boca
y bésate los hombros.
Llenándote de ti tu corazón se ensancha
y te das sin repulsa, sin darte cuenta.
Entregas tu legado: unos ojos que miran.
EN EL MAR
A OCHO DE NOVIEMBRE
____________________________
TERCEIRA SINGRADURA
Agora viaxo,
lento tren, campos de neve.
O meu reloxo parou,
o sol cobarde teme a lonxanía.
Telémaco non dorme, aló na súa
torre de ouro,
brancas sabas, o seu mundo de area, a súa fiestra.
No faiado xoga o meu irmán
con soldados tolleitos,
unha estrela caeu no palleiro.
A miña infancia cansa camiña lenta.
Mares de xelatina
onde navegan deuses,
vendo a miña alma
por un cine de bairro.
Lonxe todo, moi lonxe,
rodeado de cinc quente
a babor e a estribor.
Cego, xordo ós homes, recordo.
NO MAR A DEZAOITO
DE NOVEMBRO
***
TERCERA SINGLADURA
Ahora viajo,
lento tren, campos de nieve.
Mi reloj se detuvo,
el sol cobarde teme a la lejanía.
Telémaco no duerme, allá en su torre
de oro,
blancas sábanas, su mundo de arena, su ventana.
En el desván juega mi hermano
con soldados tullidos,
una estrella cayó en el pajar.
Mi infancia cansada camina lenta.
Mares de gelatina
donde navegan dioses,
vendo mi alma
por un cine de barrio.
Lejos de todo, muy lejos,
rodeado de cinc caliente
a babor y a estribor.
Ciego, sordo a los hombres, recuerdo.
EN EL MAR
A DIECIOCHO DE NOVIEMBRE
____________________________
A cidade pantasma xurdía a contragolpe
entre a néboa extranxeira de ácido.
Os minaretes alzados, os templos e zigurats,
vinte teclas de piano vertical
cara a Vía Láctea.
Un teléfono
lévate á rúa das gaivotas de cemento
e aceiro,
baixo a nube branca do sur,
o peixe salgado,
o aire fume de tabaco forte.
Home, non podes voar, a terra reclámate.
Irse ás alturas é unha ameaza,
atráete, desfaite o intento de ser ave.
A roda xira sen cesar: non voarás.
O final naceu no porto sureño de saída.
Todo retornará, a roda xira.
Home, foches con apenas os teus vinte anos
sobre o ombro.
A muller gorda fixo a maleta.
Non sentiche-lo bico. Logo en rúas extrañas
o arsénico das longas horas
díxoche: esa muller é a túa nai.
E amáchela,
choraches coma un neno feito grande,
o espello corroborou a túa madurez.
Co ouro roubado ós negreiros
compraches unha hora de agarimos e bicos
nun pequeno oasis con pecas,
moles medias, perfume barato.
A xenebra rasca coma barba de tres días.
***
La ciudad fantasma surgía a contragolpe
entre la niebla extranjera de ácido.
Los minaretes alzados, los templos y zigurats,
veinte teclas de piano vertical
hacia la Vía Láctea.
Un teléfono
te lleva a la calle de las gaviotas de cemento y acero,
bajo la nube blanca del sur,
el pescado salado,
el aire humo de tabaco fuerte.
Hombre, no puedes volar, la tierra te reclama.
Irse a las alturas es una amenaza,
te atrae, te deshace el intento de ser ave.
La rueda gira sin cesar: no volarás.
El final nació en el puerto sureño de
salida.
Todo retornará, la rueda gira.
Hombre, te fuiste con a penas veinte años
sobre el hombro.
La mujer gorda hizo la maleta.
No notaste el beso. Después en calles extrañas
el arsénico de las largas horas
te dijo: esa mujer es tu madre. Y la amaste,
lloraste como un niño grande,
el espejo corroboró tu madurez.
Con el oro robado a los negreros
compraste una hora de caricias y besos
en un pequeño oasis con pecas,
suaves medias, perfume barato.
La ginebra rasca como barba de tres días.
(Del libro Cemiterio das gaivotas, 1993)
____________________________
O sol nace igual un neno,
sae dun útero umbrío, verde.
Morre coma un deus
fermosamente
afumando a coca e leite de égoa.
Talmente un deses heroes gregos
coa cabeza alta e bronce no peito,
dono dunha taberna do porto
onde vai bo de escoitar
relatos de mariños
e canteiros
de torres, campanarios e pontes.
Asi morre
e leva ó día
preso pola gorxa
ó seu abismo.
***
El sol nace igual que un niño,
sale de un útero umbrío, verde.
Muere como un dios
hermosamente
humeando a coca y a leche de yegua.
Talmente uno de esos héroes griegos
con la cabeza alta y bronce en el pecho,
dueño de una taberna portuaria
donde está cansado de escuchar
relatos de marineros
y canteros
de torres, campanarios y puentes.
Así muere
y se lleva al día
preso por la garganta
a su abismo.
____________________________
Un soño vertical de pedra, cal e vidro
axiganta a súa sombra sobre as penas.
Luminosa opalita, cristal, peito de aro,
a luz é un misterio derramado no escuro,
enemigo do ladrón e do amante.
Dentellada de nácar nas cousas ocultas.
Vella torre caída preto do alto faro,
lámpadas de carbón e parafina,
cables tensos por onde entrou, eléctrico, un
reiseñor,
albor, estrella, ouro salpreso,
para outear abismos
e bourar océanos da lama verde.
A luz muda o sono dos touciñeiros e das londras,
alimenta cabalos do demo,
e consúmeos coma martiño,
con voraz fígado
sal nas manillas de óxido.
Vatios de amor, filamentos en éxtase,
polen de estrelas,
lazo enriba de visgo e amatista.
Inunda as mans de vida.
***
Un sueño vertical de piedra, cal y vidrio
agiganta su sombra sobre las piedras.
Luminosa opalita, cristal, pecho de aro,
la luz es un misterio derramado sobre lo oscuro,
enemigo del ladrón y del amante.
Dentellada de nácar en las cosas ocultas.
Vieja torre caída cerca del alto faro,
lámparas de carbón y parafina,
cables tensos por donde entró, eléctrico,
un ruiseñor,
albor, estrella, oro salado,
para otear abismos
y golpear océanos de limo verde.
La luz cambia el sueño de los murciélagos
y de las nutrias,
alimenta libélulas,
y los consume como martín pescador,
con su voraz hígado
sal en las manijas de óxido.
Vatios de amor, filamentos en éxtasis,
polen de estrellas,
hielo encima de musgo y amatista.
Inunda las manos de vida.
(Del libro Os versos do último torreiro,
1994)
____________________________
Coma un can coma un neno mendigando un doce
coma un río de imposible laio
así a miña alma errante pola bocana da
noite
que destapa os seus encantos
os seus brancos osos calizos
así a miña alma errante co seu ronsel
a súa estela
anda na túa procura
e só acada a chuvia púrpura
condensada no mar cando atardece
a brancura perdida da neve xa fundida
un puño de silencio entre dos vales.
Os anxos loitan nos xardíns
ocupados por estatuas de alabastro e ámbar
ocupados pola sombra
do santo dos chuzos asaetado
coma un negro ou un xudeo
coma o fillo dun país dos montes sacros
crucificado no medio e medio da plantación
nas canas dun inxenio nunha illa de algazo.
***
Como un perro como un niño mendigando un dulce
como un río de imposible queja
así mi alma errante por la bocana de la noche
que destapa sus encantos
sus blancos huesos calizos
así mi alma errante con su estela
su estela
te busca
y solamente consigue la lluvia púrpura
condensada en el mar cuando atardece
la blancura perdida de la nieve ya fundida
un puñado de silencio entre dos valles.
Los ángeles luchan en los jardines
ocupados por estatuas de alabastro y ámbar
ocupados por la sombra
del santo de los dardos asaeteado
como un negro ó un judío
como el hijo del país de los montes sacros
crucificado en medio de la plantación
en las cañas de un ingenio en una isla de algas.
____________________________
Érgome co meu país tódalas mañás
ben cedo
Érgome coa dor das súas mulleres
que sofren a casa e a tradición
E durmo con el nos meus soños
coa pátina malva do recordo
Coa esperanza dun día espléndido
de lume e peito de buvela.
Aprendín a escoitar a terra que te fixo
co teu corpo de xunco
O sorriso soldado.
Supen por que disque o mar de Traba canta cando sopra
o vento
E a mareira ven ó areal presa de lobos.
Ese boureo non é un bastardo laio non é
aviso de tronada.
O son deste país vivo por enriba dos ollos e
das tebras
No medio das fragas nas lobeiras nas guitarras caoba
Na nenez degolada nos faiados de caixas de discos
Poster de Deep Purple e tebeos
Con cartas de pasados recordos que nos deixan
Unha sede na gorxa de capitán sen barco.
***
Me levanto con mi país todas las mañanas
bien temprano
Me levanto con el dolor de sus mujeres
que sufren la casa y la tradición
Y duermo con él en mis sueños
con la pátina malva del recuerdo
Con la esperanza de un día espléndido
de fuego y pecho de abubilla.
Aprendí a escuchar a la tierra que te hizo
con tu cuerpo de junco
La sonrisa pegada.
Supe por qué se dice que el mar de Traba canta
cuando sopla el viento
Y la marejada viene al arenal víctima de lobos.
Ese estruendo no es una bastarda queja no es aviso de
tronada.
El sonido de este país vivo por encima de los
ojos y las tinieblas
en medio de los bosques en los cubiles en las guitarras
caoba
en la niñez degollada en los desvanes de cajas
de discos
Poster de Deep Purple y tebeos
Con cartas de pasados recuerdos que nos dejan
una sed en la garganta de capitán sin barco.
____________________________
Podías ser luz vir doutra fiestra
Arder coma unha rosa
A trincada do can na area fina
Na terra truncada polo mar
E faro ferido polo lóstrego
Os teus labios os teus labios os teus labios.
***
Podías ser luz venir de outra ventana
Arder como una rosa
el mordisco del perro en la arena fina
en la tierra truncada por el mar
y el faro herido por un rayo
tus labios tus labios tus labios.
____________________________
Debaixo deste ceo hai homes
os teus deuses os meus avós esquecen
que hai homes debaixo do ceo
con resposta con ecos con materia cubrindo o vasto espacio
e co peso dun pais no lombo
casta inmortal de lingua milenaria
cansa de pasar fame cansa de camposantos con bandeiras
falsos héroes de palla cruz de freixo
e a voz maldita da santa que pide a esmola doutros versos
... ¡ánimo compañeiros!
Toda a terra é dos homes....
***
Debajo de este cielo hay hombras
tus dioses mis abuelos olvidan
que hay hombres debajo del cielo
con respuesta con ecos con materia cubriendo el vasto
espacio
y con el peso de un país a la espalda
casta inmortal de lengua milenaria
cansada de pasar hambre cansada de cementerios con banderas
falsos heroes de paja cruz de fresno
y la voz maldita de la santa que pide la limosna de
otros versos
... ¡ánimo compañeros!
Toda la tierra es de los hombres...
(Del libro Atlántida, 1999)