Terás que inserirte no verso teimosamente
coa decisión da pedra na auga
que non só insire
mais involucra, incrusta.
Con xesto abismal desencaixarte do barro
abrirte o cranio contra os versos
e que xurren versos.
O que a vida non permite terás que
morrer un pouco
unha vea de morte, non máis
abonda para a pervivencia dos mínimos xestos.
Que comerte os versos, terás que defecalos.
Crucificarte nun texto
pero na mentira.
Soportar un choque brutal
terás que beberte a natureza.
Enfrontamento fundacional doutro ti
ti cara ti contemplándote entimesmada.
Pesados coma áncoras. Os versos serán
quilos de desexo
estilado
serán crimes incompletos.
Que mutilarte terás. E nascer enteira.
Saír coa forza da poldra, saír dun verso
coma dun labirinto vaxinal
con rebordos inaugurados
terás que abandoarte nunha chaira desolada
proxectar cosmos
por fóra de ti. Rebentando.
Terás inundacións
inundacións líricas para te acugularen
eidos
de fóra adentro e de dentro fóra.
Envolveita en versos miserables
porque haberás de sublimar esta nascencia
esta carencia
haberás de desembocar carencias
no mar inmenso que outros beben.
Algo caníbal. Virtual pero
morrerás un pouco.
E que forza
que forza
asolará os peitos
abrirá abras
que pequena almofada triturarás logo
se é que baleiras todo se é que escorrentas
ás bestas
que pulso diminuto escoitarás
ti que o perdes todo
se é que todo o desembocas
***
Tendrás que intercalarte en el verso obstinadamente
con la decisión de la piedra en el agua
que no sólo se intercala
sino que se involucra, se incrusta.
Con gesto abismal desencajarte del barro
abrirte el cráneo contra los versos
y que orinen versos.
Lo que la vida no permite tendrás que
morirte un poco
una vena de muerte, no más
basta para la perviviencia de los mínimos gestos.
Que comerte los versos, tendrás que defecarlos.
Crucificarte en un texto
pero en la mentira.
Soportar un choque brutal
tendrás que beberte la naturaleza.
Enfrentamiento fundacional de otro tú
tú hacia tú contemplándote entimismada.
Pesados como anclas. Los versos serán kilos
de destilado
deseo
serán crímenes incompletos.
Que mutilarte tendrás. Y nacer entera.
Salir con la fuerza de la potra, salir de un verso
como de un laberinto vaginal
con inaugurados bordes
tendrás que abandonarte en un páramo desolado
proyectar cosmos
por fuera de ti. Reventando.
Tendrás inundaciones
inundaciones líricas para acumularte espacios
de fuera adentro y de dentro afuera.
Envuelta en versos miserables
porque habrás de sublimar este nacimiento
esta carencia
habrás de desembocar carencias
en el mar inmenso que otros beben.
Algo caníbal. Virtual pero
morirás un poco.
Y qué fuerza
qué fuerza
asolará los pechos
abrirá abras
qué pequeña almohada triturarás
luego
si es que lo vacías todo si es que ahuyentas
a las bestias
qué pulso diminuto escucharás
tú, que lo pierdes todo
si es que todo lo desembocas
____________________________
Podes chamarlle a isto voyeurismo.
Eu fago da escritura
un ollo que te mira.
***
Puedes llamarle a esto voyeurismo.
Yo hago de la escritura
un ojo que te mira.
(De Mecánica Zeleste, 1999)
____________________________
nesta terra de ninguén
onde cabe a posibilidade
vasta terra de ninguén
onde medras, pan
terra de ninguén fumegando imprecisas batallas
unha estirpe de imaxes a nasceren do teu
costado ardente
coma liñas rotas que fosen dar ao mar
por aquí vou e veño na procura de
Nomes soterrados
procurando un Reino
e todo ese Reino
por un Cabalo
***
en esta tierra de nadie
donde cabe la posibilidad
vasta tierra de nadie
donde creces, pan
tierra de nadie humeando imprecisas batallas
una estirpe de imágenes naciendo de tu
costado ardiente
como líneas rotas que fuesen a dar al mar
por aquí voy y vengo en la búsqueda
de
Nombres enterrados
procurando un Reino
y todo ese Reino
por un Caballo
____________________________
-O
Comería a túa alma
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu óvalo de nacre.
Pinga d’ouro
mandorla
comería a túa alma sen casca
a túa alma sen culleres
sen
caducidade.
Eterno almorzo da nenez de aldea.
Sen saber e sen querer saber
as nigromancias da tersura
qué escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adiviñar sequera
qué foi antes:
a túa alma
ou a galiña.
***
Comería tu alma
como quien come un huevo
dulce
nuevo
perfecto microcosmos en su óvalo de nácar.
Gota de oro
mandorla
comería tu alma sin cáscara
tu alma sin cucharas
sin caducidad.
Eterno desayuno de la niñez de aldea.
Sin querer y sin querer saber
las nigromancias de la tersura
qué oscuro diablo esconde
ni milagroso sabor
sin llegar a adivinar siquiera
qué fue antes:
tu alma
o la gallina.
____________________________
PÚLSAME o peito e
abráiate de presenciar o desconxelamento estelar
máis grande
éntrame na espiral do corpo
víveme o útero.
Aliméntame de grandes espacios pois coido
que sen eles con mido ben a estatura do home
e preciso do cosmos para entender
un silencio que vénme xeneticamente imbuido
Tócame as costas
e aparta
porque as azas de aceiro poden trabarche o
espírito.
E as gaiolas que lenemente pervirto
admiten o monstro animal
e a dentamia de arames.
Non me parece mal o hibridismo.
Así que ás veces
ramifícome en feras.
Escoita o meu canto.
Agarda
á miña voz sobrevoar a torre.
Non hai mitos que suporten fortificacións tales.
Do meu embigo xurdiu o mundo.
Peitéome na atmófera.
Climas arrastro nas xemas dixitais
e edifico altura
potencia
Días sen comer por verte.
Preparado o sobreagudo
na miña gorxa de prata.
***
PÚLSAME el pecho y
asómbrate de presenciar el descongelamiento estelar
más grande
éntrame en la espiral del cuerpo
víveme el útero.
Aliméntame de grandes espacios porque creo
que sin ellos no mido bien la estatura del hombre
y preciso del cosmos para entender
un silencio que me viene genéticamente imbuido.
Tócame la espalda
y aparta
porque las alas de acero pueden morderte el
espíritu.
Y las jaulas que levemente pervierto
admiten el monstruo animal
la dentadura
de alambres.
No me parece mal el hibridismo.
Así que a veces
me ramifico en fieras.
Escucha mi canto.
Aguarda
a que mi voz sobrevuele la torre.
No hay mitos que soporten fortificaciones tales.
De mi ombligo surge el mundo.
Me peino en la atmósfera.
Climas arrastro en las yemas digitales
y edifico altura
potencia
Días sin comer por verte.
Preparado el sobreagudo
en mi garganta de plata.
(De Pan -Libro de ler e desler-, 2000)
____________________________
ollos. subst. m. ú. t. en sing.
apetencia de eternidade / singularidade cósmica
enchida de egoísmo / hipérbole de todo
engano / todo para min / lagoas prefabricadas para afundir
sen asideiros / máscara rota / cinceiros
ollos. morfoloxía.
primeiro están as ganas de verme. logo despois,
as de verte a ti. unha concentración de avésporas.
receptores de cristal celeste. células foto. tentáculo
de nervio óptico desembocando na paleta que un
pintor esqueceu. ilusións ópticas metidas
en frascos axexando cun riso frouxo para conciliarse coa
realidade. fóra do circuíto a realidade
campa ás súas invisibles anchas.
ollos célebres. o de polifemo.
os das hurís
do profeta.
os do home con raios
equis
os da sulamita
o de hal-9000
os de miguel strogoff
os das mulleres de
modigliani
o de vidro
os de liz taylor
os da aguia
os improbables ollos
de homero
o sarxado nun perro
andaluz
os de paul newman
o de escher
aqueles da medusa
os de perro azul
o terceiro
o do furacán
ollos. cores. gris
abandono - verde esconxuro - azul bautista - malva satélite
- castaño durante - negro vehemente - lila autómata
ollos. teoloxía.
dende que o ollo de deus deixou de mirar por nós
temos que abrilos baixo a máscara dos días
e das noites. ver non é existir. non é comprender.
ver é inventar. inventariar. entretecer. parafrasear
a historia. ver é de inmediato opinar.
***
ojos. sust. m. ú.
t. en sing. apetencia de eternidad /singularidad cósmica
llena de egoísmo / hipérbole de todo engaño
/ todo para mí / lagunas prefabricadas para hundirse
sin asideros / máscara rota / ceniceros
ojos. morfología.
primero están las ganas de verme. luego, las de
verte a ti. una concentración de avispas. receptores
de cristal celeste. células foto. tentáculo
de nervio óptico desembocando en la paleta que
un pintor olvidó. ilusiones ópticas metidas
en frascos acechando para conciliarse con la realidad.
fuera del circuito la realidad campa a sus invisibles
anchas.
ojos célebres. el de
polifemo
los de las hurís
del profeta
los del hombre con
rayos equis
los de la sulamita
el de hal-9000
los de miguel strogoff
los de las mujeres
de modigliani
el de vidrio
los de liz taylor
los del águila
los improbables ojos
de homero
el sajado en un perro
andaluz
el de paul newman
el de escher
aquéllos de
medusa
el tercero
el del huracán
ojos. colores. gris
abandono - verde conjuro - azul bautista - malva satélite
- castaño durante - negro vehemente - lila autómata
ojos. teología.
desde que el ojo de dios dejó de mirar por nosotros
tenemos que abrirlos bajo la máscara de los días
y de las noches. ver no es existir. no es comprender.
ver es inventar. inventariar. entretejer. parafrasear
la historia. ver es de inmediato opinar
____________________________
gústanche os xogos de imáns, palabra irmá
de diamante,
gústanche as faces nas pedras
as pirámides e os prismas e a visión da
mosca
gústache o que dá voltas arredor dun
eixe fixo
un sistema
e cando todo así
sobre todo gústache o que vén de non se
sabe
e desimanta o punto fixo
e desacorda e desprisma
e desaparece
e non tivo nome nin lugar
nin traxectoria
***
te gustan los juegos de imanes, palabra hermana de
diamante,
te gustan las faces en las piedras
las pirámides y los prismas y la visión
de la mosca
te gusta lo que da vueltas alrededor de un eje fijo
un sistema
y cuando todo así
sobre todo te gusta lo que viene de no se sabe
y desimanta el punto fijo
y desacuerda y desprisma
y desaparece
y no tuvo nombre ni lugar
ni trayectoria
____________________________
... e o set deshabitado deshabitado para
ti
meu ti inventariado nunha caixa que vai noutra caixa
a fe do escuro
a maxia do escuro.
Querería ese teatro de mago Maskelyne
chorando no seu camerino porque o Robot que argallou
é máis grande ca el,
do que non se ve, do que non se le, algo agarda anicado
nesta páxina para morderte en canto leas
E LES QUE
estás nun lugar con terra escrita
[con terra escrita, repito, escrita]
na terra hai cinzas que se reagrupan
que o fan por ti
escombros revolvéndose coa terca intención
dunha casa
vexo anacos de mazá que reasumen o seu enteiro
zapatos desempoándose, engulindo finos pés
a chatarra disponse ordenadamente en motores e mecanismos
de pulseira
en indicadores de dirección: posteridade,
por aquí
alisan as cicatrices
os muros trepan a vertical que souberon ser
a tachada sinatura nun papel de novo a muller de
intachable rostro, inclinada sobre o libro que asina
poñendo cada víscera nun prato
a nada volve ser todo
o sangue que salpica a terra se reconduce cara a enramadas
arterias
as coroas procuran cabezas
e as cabezas, pescozos de corte limpo
quedará aínda unha mentira devecendo
por palabras que a conteñan
un corazón parecido que busque o seu pálpito
entre as brasas
o vento vai do revés e volve alzar a escena
estás no set de rodaxe dunha película
que é túa
os americanos aprendéronche a crer cegamente
– o xeito único de crer- na historia universal
en 35 mm
era i é deliciosa a maneira de ser mentiras para
sempre
que cinismo cegador, que materia para un libro
así, eu sei que había un verso prodixioso
pero no set accionaron a máquina da
néboa
e perdino, perdino para sempre
non creo no meu creador pero seime criatura
sei que son grande, pero non sei exactamente cal
libro dos cyborgs
seresparcialmenteincompletos
***
9
...y el set deshabitado deshabitado para
ti
mi tú inventariado en una caja que va en otra
caja
la fe de lo escuro
la magia de lo oscuro.
Querría ese teatro de mago Maskelyne
llorando en su camerino porque el robot que ha articulado
es más grande que él,
de lo que no se ve, de lo que no se lee, algo espera
acuclillado en esta pàgina para morderte en cuanto
leas
estás en un lugar con tierra escrita
[con tierra escrita, repito, escrita]
en la tierra hay cenizas que se reagrupan
que lo hacen por ti
escombros revolviéndose con la terca intención
de una casa
veo pedazos de manzana que reasumen su entero
zapatos desempolvándose, engulliendo finos pies
la chatarra se dispone ordenadamente en motores y mecanismos
de pulsera
en indicadores de dirección: posteridad
por aquí
alisan las cicatrices
los muros trepan la vertical que supieron ser
la tachada firma en un papel de nuevo la mujer
de intachable rostro
inclinada sobre el libro que firma poniendo cada víscera
en un plato
la nada vuelve a ser todo
la sangre que salpica la tierra se reconduce hacia enramadas
arterias
las coronas procuran cabezas
y las cabezas, cuellos de corte limpio
quedará aún una mentira ardiendo
en deseos por palabras que la contengan
un corazón parecido que busque su pálpito
por entre las brasas
el viento va del revés y vuelve a alzar
la escena
estás en el set de rodaje de una
película que es tuya
los americanos te enseñaron a creer ciegamente
–el único modo de creer- en la historia
universal en 35 mm
era y es deliciosa la manera de ser mentiras para siempre
qué cinismo cegador, qué materia para
un libro
así, yo sé que había un verso prodigioso
pero en el set accionaron la máquina
de niebla
y lo perdí, lo perdí para siempre
no creo en mi creador pero me sé criatura
sé que soy grande pero no sé exactamente
cuál
libro de los cyborgs
seresparcialmenteincompletos
(De Número e, 2004)
____________________________
non sigas lendo. isto é unha trampa.
non vou dicirche que faría canto quixeras
e estamos incriminados nela, ti e máis eu
non vou dicirche que quizais non
e debes seguirme punto por punto ata o final
non vou dicirche que enterrei todas as palabras
estás atrapado agora, e a vida váiselle
a este poema
poderás empezalo unha e mil veces e unha e mil
veces acabará da
mesma forma
estamos só os dous e ti fasme sentir que todo
isto é certo
pero se non é certo, por qué segues aquí
por qué segues
a piques de caer nesta trampa indivisa
na vida que se lle vai a este poema, secamente
faría canto quixeras
quizais non
enterrei todas as palabras
quédanme estas para che dicir que quero
aprender
o teu rostro
de memoria
(poema inédito, 2002)
***
suspense
no sigas leyendo. esto es una trampa.
no voy a decirte que haría cuanto quiseras
y estamos incriminados en ella, tú y yo
no voy a decirte que quizás no
y debes seguirme punto por punto hasta el final
no voy a decirte que enterré todas las palabras
estás atrapado ahora, y la vida se le va
a este poema
podrás empezarlo una y mil veces y mil veces
acabará de
la misma forma
estamos solos los dos y tú me haces sentir que
todo esto es cierto
pero si no es cierto, por qué sigues aquí
por qué sigues
a punto de caer en esta trampa indivisa
en la vida que se le va a este poema, secamente
haría cuanto quisieras
quizás no
enterré todas las palabras
me quedan éstas para decirte que quiero
aprender
tu rostro
de memoria
(poema inédito, 2002)
____________________________
nunca vos quixen moito
1856. Rudolph Virchow, pai da patoloxía moderna,
sostén que os restos do val de Neander pertencen
a un cosaco mongol moi ceñudo, de aí a
protuberancia no arco superciliar
soterro os meus mortos.
inclúo nos cálculos os que van nacer
o home da cova de Neander sería iso ou un antigo
imbécil prehumano
as augas do río reflicten
un rostro pensativo
capacidade cranial: 1460 cm3
tallo puntas tan agudas
como a miña mente
máxima difusión: hai entre 120.000 e 35.000
anos
de pequeno tiven unhas febres
e vin cousas
ergueitos, os homes alcanzaban 1'80 cms.
aínda que non sei
exactamente cal é meu pai, miña nai amamantoume
tremendamente fortes e robustos
sei o que é o frío
o que é a calor, arriba e abaixo
descoñécese se utilizaban algún tipo
de linguaxe; aínda que o cranio así parece
indicalo, a forma da larinxe non é definitiva
os mortos danme moito medo
e sei conxugar o futuro simple
a maioría dos esqueletos dos neanderthais atopados
presentan cicatrices curadas en vida do suxeito
os homos sapiens sapiens
son uns listillos
a coexistencia dos dous grupos en Europa e no Oriente
Medio representa a última ocasión na que
dúas especies de homínidos viviron simultaneamente
un amigo meu apareouse cunha
sapiens sapiens e tiveron un fillo
usaban e dominaban o lume
a muller morreu no parto
pero o neno ten ollos de sapiens sapiens
morrían arredor dos 30
se o miro moi fixo me gruñe,
como os lobos
fabricaban utensilios e cazaban con lanzas
cando termine de tallar
esta pedra matarei un cervo e comereino
restos de neanderthais: Amud, Kiik-Koba, Monte Circeo,
Val de Neander, Shanidar, Chapelle-aux-Saints, Cova Negra
podo mirar no futuro como
quen ve no fondo dun pozo cheo de sede
Erik Trinkaus considera a probabilidade de que pervivan
xenes de neanderthal na actual poboación europea
agora levantouse o vento,
pero a noite vai moi tranquila
(poema inédito, 2001)
***
neanderthal
nunca os quise mucho
1856. Rudolph Virchow, padre de la patología moderna,
sostiene que los restos del valle de Neander pertenecen
a un cosaco mongol muy ceñudo, de ahí la
protuberancia en el arco superciliar
entierro a mis muertos. incluyo
en los cálculos a los que van a nacer
el hombre de la cueva de Neander sería eso o un
antiguo imbécil prehumano
las aguas del río
reflejan un rostro pensativo
capacidad craneal: 1460 cm3
tallo puntas tan agudas como
mi mente
máxima difusión: hace entre 120.000 y 35.000
años
de pequeño tuve unas
fiebres y vi cosas
erguidos, los hombres alcanzaban 1’80 cms
aunque no sé exactamente
cuál es mi padre, mi madre me amamantó
tremendamente fuertes y robustos
sé lo que es el frío,
lo que es el calor, arriba y abajo
se desconoce si usaban algún tipo de lenguaje;
aunque el cráneo así parece indicarlo, la
forma de la laringe no es definitiva
los muertos me dan mucho
miedo y sé conjugar el futuro simple
la mayoría de los esqueletos de los neanderthales
encontrados presentan cicatrices curadas en vida del sujeto
los homo sapiens son unos
listillos
la coexistencia de los dos grupos en Europa y en Oriente
Medio representa la última ocasión en la
que dos especies de homínidos vivieron simultáneamente
un amigo mío se apareó
con una sapiens sapiens y tuvieron un hijo
usaban y dominaban el fuego
la mujer murió en
el parto pero el niño tiene ojos de sapiens sapiens
morían alrededor de los 30
si lo miro muy fijo me gruñe,
como los lobos
fabricaban utensilios y cazaban con lanzas
cuando termine de tallar
esta piedra mataré un ciervo y me lo comeré
restos de neanderthales: Amud, Kiik-Koba, Monte Circeo,
Valle de Neander, Shanidar, Chapelle-aux-Saints, Cova
Negra
puedo mirar en el futuro
como quien mira el fondo de un pozo lleno de sed
Erik Trinkaus considera la probabilidad de que pervivan
genes de neanderthal en la actual población europea
ahora se ha levantado viento,
pero la noche va muy tranquila
(poema inédito, 2001)
____________________________
_Escribo este poema, obediente, pero en realidade imaxino
a un pai que pasea coa súa filla nunha mañá
chea de sol e vaille lendo este mesmo poema namentres
enfilan moi dispostos á caseta dos xeados. O pai
ri moito, aínda é novo, e amósalle
á nena esta frase, exclamando
Esta Estíbaliz! Cómo
é! Mira que nos fai rir!
E a nena dille que si, moi sorrinte,
e que o quere de pistacho con nata.
E o xeadeiro, un home xeneroso co seu
volume no mundo, non deixa de apostilar, poñendo
a bola no cucurucho
Outra vez lendo a Estíbaliz,
eh? É certamente admirable
Así, como un personaxe de Hamlet.
É todo tan normal e mundano que
ninguén cheira a lembranza podre.
E pai e filla marchan cos seus xeados
que se derreten moi axiña, moi axiña, como
se derrete a vida, bulindo onda o vendedor de globos e
sen deixar de rir.
E xusto nese momento, ao vendedor de
globos escápalle contra o ceo tan azul a morea
de globos que con amor inchara esa mesma mañanciña.
Sen deixar de rir.
Contra o ceo tan azul.
(poema inédito, 2003)
***
_Escribo este poema, obediente, pero en realidad imagino
a un padre que pasea con su hija en una mañana
llena de sol y le va leyendo este mismo poema mientras
enfilan muy dispuestos a la caseta de los helados. El
padre se ríe mucho, aún es joven, y le muestra
a la niña esta frase, exclamando
¡Esta Estíbaliz! ¡Cómo
es! Mira que nos hace reír!
Y la niña le dice que sí,
muy sonriente, y que lo quiere de pistacho con nata.
Y el heladero, un hombre generoso con
su volumen en el mundo, no deja de apostillar, poniendo
la bola en el cucurucho
Otra vez leyendo a Estíbaliz,
¿eh? Es ciertamente admirable
Así, como un personaje de Hamlet.
Todo es tan normal y mundano que nadie
huele a recuerdo podrido.
Y padre e hija marchan con sus helados
que se derriten muy rápido, muy rápido,
como se derrite la vida, apresurándose hacia el
vendedor de globos y sin dejar de reírse.
Y justo en ese momento, al vendedor de
globos se le escapa contra el cielo tan azul el montón
de globos que con amor había hinchado esa misma
mañana.
Sin dejar de reír.
Contra el cielo tan azul.
(poema inédito, 2003)
____________________________
Todo isto é inquietante.
Dáme máis.
Por favor.
A biónica é
unha rama da tecnoloxía consistente na análise
do funcionamento real dos sistemas vivos e, unha vez descubertos
os seus trucos, materializalos en aparatos.
A sensación é tan grande.
As cores tan vivas.
Este dispositivo rózame co orgasmo
de pensar que non estou soa.
Que sobre esta liña están os teus ollos,
que non podo definilos.
Que podo pensar o que nunca pensei.
Que nunca a dor foi tan fermosamente
doente.
(poema inédito, 2004)
***
Todo esto es inquietante.
Dame más.
Por favor.
La biónica es una
rama de la tecnología consistente en el análisis
del funcionamiento real de los sistemas vivos y, una vez
descubiertos sus trucos, materializarlos en aparatos.
Esta sensación es tan grande.
Los colores tan vivos.
Este dispositivo me roza con el orgasmo
de pensar que no estoy sola.
Que sobre esta línea están tus ojos, que
no puedo definirlos.
Que puedo pensar lo que nunca pensé.
Que nunca el dolor fue tan hermosamente
doliente.