Unha muller que non coñecía
Quixo venderme trescentos buracos e un aroma.
Aquel día
Saqueille un peixe de debaixo do sombreiro
E metinllo por entre os ollos.
Que bonito
-dixo-
o día é moi bonito.
Agora xa hai anos que saímos
A visitar todas as pontes
E a tocarnos as estrelas
Que bonito
-dixo-
que bonito
é ver
como morren os xigantes
por debaixo das pontes
e non pasar de longo.
***
(I)
Una mujer que no conocía
Quiso venderme trescientos agujeros y un aroma.
Aquel día
Le saqué un pez de debajo del sombrero
Y se lo metí entre los ojos.
Que bonito
-dijo-
el día es muy bonito.
Ahora ya hace años que salimos
A visitar todos los puentes
Y a tocarnos las estrellas.
Que bonito
-dijo-
que bonito
es ver
como mueren los gigantes
por debajo de los puentes
y no pasar
de largo.
_______________________
(II)
E atravesados pola barriga
Ela e eu
Morremos xuntos cada mes
Como se a cera das rúas
Estivese máis mesta
E os barcos afundisen
Baixo a pel das grúas.
Explícame sen ferirme
O tránsito do deserto
Cantos son os nenos
Que morreron nos portais
Deixándose os labios
Baleiros de memoria
Cantos son os animais que nos quedan
E quen nos roubou o abecedario dos ollos.
Cántame outra vez a canción da balea
Mentres absorbes o rastro do meu nome
Mentres me enches o lombo de cristais
E o corazón constrúese
No latexo oposto.
Dime se se pode medir
A distancia que separa
A túa boca do meu ventre
O cemiterio de peixes
Onde habitan as algas
O lugar exacto dos corpos
Onde nos matamos cada vez
Mais xuntos.
Arríscame os brazos
As medusas
Ó xogo da pedra
Doéme a hora en punto en que nacemos
E se me quedan ondas
Quizais entre as dúas pernas.
Atravésame unha e outra vez
O camiño da néboa
O código de luces dos faros
Cando o palangre ole ós restos da suor
E os homes traen
O que lles deixa a fame.
Acálame a voz
Da cidade e dos adornos
Os parques visitados con anaquiños de miga
Onde os cisnes dormen
Para non voar máis lonxe.
Atravésame unha e outra vez
Polas entranas da carne
Falándome os teus ollos
Dos deuses e das algas
De cantos son os que ficaron
Apreixados nas dunas
E se me quedan forzas
Para regresar ás veces.
Tócame o teu núcleo
Da porta para dentro
Nas xanelas de enfronte
A penas nos recordan
E podemos xuntos mastigar sen presas
O aire irrespirable do bordel.
Sobre o leito
O vento se divide
E ti me pasas a dolor
Das árbores das rochas e da casa
Descifras a marea nun vaso de Vodka
Hoxe non viches como amencía
Foi bonito
Hoxe non viches como amencía
E foi bonito.
***
(II)
Y atravesados por la barriga
Ella y yo
Morimos juntos cada mes
Como si la carne de las calles
Estuviese más espesa
Y los barcos se hundiesen
Bajo la piel de las grúas.
Explícame sin herirme
El tránsito del desierto
Cuántos son los niños
Que murieron en los portales
Dejándose los labios
Vacíos de memoria
Cuántos son los animales que nos quedan
Y quién nos robó el abecedario
De los ojos.
Cántame otra vez la canción de la ballena
Mientras absorbes el rastro de mi nombre
Mientras me llenas la espalda de cristales
Y el corazón se construye
En el latido opuesto.
Dime si se puede medir
La distancia que separa
Tu boca de mi vientre
El cementerio de peces
Donde habitan las algas
El lugar exacto de los cuerpos
Donde nos matamos
Cada vez más juntos
Arriésgame los brazos
Las medusas
Al juego de la piedra
Duéleme la hora en punto en que nacimos
Y si me quedan olas
Quizás entre las piernas.
Atraviésame una y otra vez
El camino de la niebla
El código de luces de los faros
Cuando el palangre huele a los restos del sudor
Y los hombres traen
Lo que les deja el hambre.
Acállame la voz
De la ciudad y sus adornos
Los parques visitados con pedacitos de miga
Donde los cisnes duermen
Para no volar
Más lejos.
Atraviésame una y otra vez
Por las entrañas de la carne
Hablándome tus ojos
De los dioses y las algas
De cuántos son los que quedaron
Apresados en las dunas
Y si me quedan fuerzas
Para regresar a veces.
Tócame tu núcleo
De la puerta para adentro
En las ventanas de enfrente
Apenas nos recuerdan
Y podemos juntos masticar sin prisas
El aire irrespirable del burdel.
Sobre el lecho
El viento se divide
Y tú me pasas el dolor
De los árboles de las rocas y la casa
Descifras la marea en un vaso de Vodka.
Hoy no viste como amanecía.
Fue bonito.
Hoy no viste como amanecía
Y fue bonito.
_______________________
(III)
Hoxe fumaremos opio na escaleira
Porque non quero moverme un milímetro
Fóra dos teus soños.
Vai frío
Coido que morreu o violinista
Tentando recoller os peixes de colores
E nin ti nin eu
Botaremos hoxe
Moedas para a morte.
Xoguemos para a morte
Xoguemos a morrer cada vez máis lento
Xoguemos a pisarnos a morte día a día
Xoguemos ó xogo de morrer nunha escaleira
Xoguemos a fumarnos a morte pouco a pouco
Hoxe queremos morrer
Antes de nada.
E se me morres ben
Tamén eu morrerei contigo
E ninguén o saberá
Irémonos paseniño
Cos bonecos e os cromos de animais
Roubaremos nas tendas
Os anacos máis miudos
As nubes de algodón
Sabor de nata
Algunha rúa
E algún acivro
Que poida que morrese antes ca nosoutros.
Tamén
E por que non
Darémoslle a man ó violinista
E levarémolo ao mar
El sempre quixo ir ó mar
Facer música do mar
E amarrala no peito
Amar o mar.
Mórreme ben
Por favor
Mórreme con todos os paxaros
E coa muller que vende o corpo
Para poder morrer con menos peso
No próximo chanzo
Mórreme
Para que eu te vexa desde arriba
E ti poidas sentir
Como se me morren as pernas
Hai tanto que morrer
Pódese morrer de tantos xeitos
Que é difícil morrer demasiado.
Hoxe fumaremos opio na escaleira
E eu traereiche o sorriso dun león
Para que non te sintas soa
E pararemos os ascensores
Para que os homes morran un anaquiño de vida
E morreremos abrazados
En calquera cabina sen moedas
E botarannos ós charcos
Para que se nos morran os peixes entre os ollos.
Se hoxe morremos
Prométoche que se hoxe morremos
Reflictirásenos a lúa dentro do costado
E alguén nos tocará
Unha canción de despedida.
Quizais
O violinista
Traia todos os seus selos de balea
E nos visite as mans
Cunha flor
E un dromedario.
***
(III)
Y hoy fumaremos opio en la escalera
porque no quiero moverme ni un milímetro
fuera de tus sueños.
Hace frío.
Creo que murió el violinista
intentando recoger los peces de colores
y ni tú ni yo
echaremos hoy
monedas a la muerte.
Juguemos a la muerte
juguemos a morir cada vez más lento
juguemos a pisarnos la muerte día a día
juguemos al juego de morir en la escalera
juguemos a fumarnos la muerte poco a poco
hoy queremos morir
antes que nada.
Y si me mueres bien
también yo moriré contigo
y nadie lo sabrá.
Nos iremos despacito
con los muñecos y los cromos de animales
robaremos en las tiendas
los pedazos más pequeños
las nubes de algodón
sabor a nata
y algún acebo
que puede que muriese antes que nosotros.
También
y por qué no
le daremos la mano al violinista
y lo llevaremos al mar
el siempre quiso ir al mar
hacer música del mar
y amarrarla en el pecho
amar el mar.
Muéreme bien
por favor
muéreme con todos los pájaros
y con la mujer que vende el cuerpo
para poder morir con menos peso
en el próximo peldaño
muéreme
para que yo te vea desde arriba
y tú puedas sentir
cómo se me mueren las piernas.
Hay tanto que morir
se puede morir de tantas formas
que es difícil morir demasiado.
Hoy fumaremos opio en la escalera
y yo te traeré la sonrisa de un león
para que no te sientas sola
y pararemos los ascensores
para que los hombres mueran un pedacito de vida
y moriremos abrazados
a cualquier cabina sin monedas
y nos tirarán a los charcos
para que se nos mueran los peces en los ojos.
Si hoy nos morimos.
Te prometo que si hoy nos morimos
se nos reflejará la luna en el costado
y alguien nos tocará una canción de despedida.
Quizá, el violinista
nos traiga todos sus sellos de ballenas
y nos visite las manos
con una flor
y un dromedario.
(De Poemas da cidade oculta, 1996)
_______________________
(I)
Ás veces
colliamos os puñais máis grandes
e xogabamos a destruírnos docemente.
Detrás
os arrecifes.
***
(I)
A veces
cogíamos los puñales más grandes
y jugábamos a destruirnos dulcemente.
Detrás
los arrecifes.
_______________________
(II)
Recordo o meu salón ateigado de area e un tigre azul enorme soterrado no centro.
Tamén recordo aquelas fotografías de viaxes e de tigres que ías aliñando por toda a casa coma unha procesión inútil...
O SILENCIO
O SILENCIO TAMÉN ERA DE COLOR AZUL
E NON LEVABA BARCOS.
***
(II)
Recuerdo el salón inundado de arena y un tigre azul enorme enterrado en el centro.
También recuerdo aquellas fotografías de viajes y de tigres que ibas alineando por toda la casa
como una procesión inútil...
EL SILENCIO
EL SILENCIO TAMBIÉN ERA DE COLOR AZUL
Y NO LLEVABA BARCOS.
_______________________
(III)
Estamos aquí
De costas á lúa
Con toda a pel mollada
E os brazos ateigados de febre
(o amor é para nós
un cruce de dores e vacíos)
pola fiestra entran os morcegos
e as outras gueivotas xa se foron
hai
alomenos
tres minutos
coa pel mollada e a cara triste
somos un lugar
un lugar de cetáceos
***
(III)
Estamos aquí
De espaldas a la luna
Con toda la piel mojada
Y los brazos repletos de fiebre
(el amor
es para nosotros
un cruce de dolores y vacíos)
por la ventana entran los murciélagos
y las otras gaviotas ya se fueron
hace
al menos
tres minutos
con la piel mojada y la cara triste
somos un lugar
un lugar de cetáceos.
_______________________
(IV)
Somos como un lugar de cetáceos
E tres días á semana
Vomitamos o amor
De boca a boca
Logo abrimos os armarios
onde están os pinceis
as fotografías
e as cintas de vídeo
coas nosas posturas máis íntimas.
Ti nunca levas bragas
E sempre fas o mesmo cadro
Azul
Azul cobalto.
Eu quedo a mirarte lentamente
Non sei
Como se algo de todo isto
Me recordara a ti.
***
(IV)
Somos como un lugar de cetáceos
Y tres días a la semana
Vomitamos el amor
De boca a boca
Luego abrimos los armarios
donde están los pinceles
las fotografía
y las cintas de vídeo
con nuestras posturas más íntimas.
Tú nunca llevas bragas
Y siempre haces el mismo cuadro
Azul
Azul cobalto
Yo quedo a mirarte lentamente
No sé
Como si algo de todo esto
Me recordase a ti.
(Del libro Areados, 1997)
_______________________
III
E hoxe esperei
a que ardese a terra
busquei a postura idónea
para adentrarme no bosco
e con cal
ir gravando a distancia
entre as pisadas
agora estou no centro
ollando a lentitude
dos meus pasos
precipitarse contra as rochas
son
como unha parte do bosco
ou como un animal enfermo
o signo
dunha locomoción
arrasada.
***
III
Y hoy esperé
a que ardiese la tierra
busqué la postura idónea
para adentrarme en el bosque
y con cal
ir grabando la distancia en las pisadas.
Ahora estoy en el centro
mirando la lentitud
de mis pasos
precipitarse contra las rocas
soy
como una parte del bosque
o como un animal enfermo
el signo
de una locomoción
arrasada.
_______________________
IV
Pinto a miña cara
con círculos nerviosos
son
coma un home epiléptico
sen boca
un neno pequeno
con demasiadas
dioptrías.
***
IV
Pinto mi cara
con círculos nerviosos
soy
como un hombre epiléptico
sin boca
un niño pequeño
con demasiadas
dioptrías.
_______________________
V
Así
a desolación
percorre a miña pel
estendida sobre a area.
Penetra nos poros máis abertos
aseméllase
a un mapa de chuvias.
***
V
Así
la desolación
recorre mi piel
extendida sobre la arena.
Penetra en los poros más abiertos
se asemeja
a un mapa de lluvias
_______________________
VI
Porque por riba dos tellados
o ceo
aseméllase a un animal de chatarra
quero falarvos do mundo
do territorio perdido
contra as nubes
sei que son
un animal que me mira
teño unha bala metida na cabeza
***
VI
Porque
por encima de los tejados
el cielo
se asemeja a un animal de chatarra
quiero hablaros del mundo
del territorio perdido
entre las nubes.
Sé que soy
un animal que me mira
tengo una bala metida en la cabeza
_______________________
VII
Eu
busco os restos do ceo
as nubes
incluso
a fórmula da dor
Computadoras
telescopios
foguetes
satélites
astrolabios
para a miña pegada na area
microscopios
parabólicas
escaners
en fin.
xoguetes.
***
VII
Porque yo busco
los restos del cielo
las nubes
incluso la fórmula del dolor
computadores
telescopios
cohetes
satélites
astrolabios
para mi huella en la arena
microscopios
parabólicas
escáners
en fin...
juguetes
(de Teoría do lugar, 1999)
_______________________
(I)
Preveño a miña fuxida
(espanto).
Os peixes amoréanse en pequenos territorios cultivados.
Falo con eles
coa esperanza de poder transmitir
esa mesma orixe de branquias
e de estómago.
O código morse non existe.
Eu sei que non existe
porque todas as noites saco a lanterna do escritorio
e fago círculos de luz
e figuras con liñas divisorias.
Comunicarse cos semáforos
(espanto)
dicirles o porqué de estar aquí
sobrevoando unha praza abandonada
que se asemella tanto á miña boca.
(Espanto)
tocar os labios dalguén
co signo da linguaxe dos signos
porque a miña lingua
está cosida con grampas
ó meu pulmón esquerdo
porque hoxe quero falar
da miña desposesión da realidade.
da miña desposesión da realidade.
(o espanto)
***
(I)
Preveo mi huída
(espanto)
Los peces se amontonan en pequeños territorios cultivados.
Hablo con ellos
con la esperanza de poder transmitir
este mismo origen de branquias y de estómago.
El código morse no existe.
Yo sé que no existe
porque todas las noches saco la linterna de escritorio
y hago círculos de luz y figuras con líneas divisorias.
Comunicarse con los semáforos
(espanto)
decirles el porqué de estar aquí
sobrevolando una plaza abandonada
que se asemeja tanto
a mi boca
tocar los labión de alguien
con el signo del lenguaje de los signos
porque mi lengua
está cosida con grapas
a mi pulmón izquierdo
porque hoy quiero hablar
de mi desposesión de realidades
de mi desposesión de realidades
(el espanto)
_______________________
(II)
E sei
que podería sentar nunha cadeira
e esperar.
Esa podería ser a primeira postura.
Adoito a estar aquí todas as tardes
no centro desta praza abandonada,
xusto no centro,
onde se axunta a memoria das follas
e a inercia dos animais caídos.
Eu adoito estar aquí.
Pero o difícil, o realmente difícil
é precisamente ser de aquí,
habitar aquí,
sentirse aquí
porque eso significa
arrincar do meu padal
as branquias que me quedan
e mutilarme
e ferirme
e facer da miña pel
un mapa de presións e de isóbaras.
Por eso é tan difícil ser de aquí
habitar aquí
sentirse aquí
porque o meu cerebro é mais listo ca dolor
e utiliza comigo
a estratexia do seu código perverso;
a do desmaio.
E entón durmo
e durmo
e entón
son un habitante que se ignora
un residente invisible.
Recupero a conciencia e abro os ollos
envexo
aquel paxaro morto.
***
(II)
Y sé
que podría sentarme sobre el muro
y esperar.
Esta podría ser mi primera postura.
Acostumbro estar aquí todas las tardes
en el centro de esta plaza abandonada
justo en el centro
donde se aúnan la memoria de las hojas
y la inercia
de los animales
caídos.
Yo adopto estar aquí.
Pero lo difícil, lo realmente difícil
es precisamente ser de aquí
habitar aquí
sentirse aquí
porque eso significa
arrancar del paladar
las branquias que me quedan
y mutilarme
y herirme
y hacer de mi piel
un mapa de presiones
y de isobaras.
Por eso es tan difícil ser de aquí
habitar aquí
senrtirse aquí
porque mi cerebro es más listo que el dolor
y utiliza conmigo
la estrategia de su código perverso
el del desmayo.
Y entonces duermo
y duermo
y entonces
soy un habitante que se ignora
un residente invisible.
Recupero la conciencia y abro los ojos.
Envidio a aquel
pájaro
muerto
_______________________
III
Descravo o meu corpo da bancada
e encho os maceiros co meu sangue.
Estou aquí
coa pel cortada a xeito de isóbaras
e coa conciencia precisa do fracaso.
(Espanto).
Avanto torpemente entre as farolas
coma un veciño
inútil.
***
III
Desclavo mi cuerpo del muro
y lleno los maceteros con mi sangre.
Estoy aquí
con la piel cortada en forma de isobaras
y con la conciencia precisa del fracaso.
(Espanto)
Avanzo torpemente entre las farolas
como un vecino
inútil.
_______________________
IV
Simulo
coa boca
a morte do afogado.
Cambaleo.
Sei que son
o cruce das miradas que me miran
o insecto que se ve dende o balcón
o peixe morto.
Levo séculos tentando confundir
as miñas mans coas túas mans
e abandonar a memoria
ser
do tráfico
o punto máis pequeno do diagrama
alomenos
aquelo que ficou
tras do ruído
***
IV
Simulo con la boca
la muerte del ahogado
Me tambaleo.
Sé que soy
el cruce de las miradas que me miran
el insecto que se ve desde el balcón
el pez que ha muerto.
Llevo siglos intentando confundir
mis manos con tus manos
y abandonar la memoria
ser
del tráfico
el punto más pequeño del diagrama
al menos
aquello que quedó
tras el
ruido.
_______________________
Espreito a miña horta baleira
e fago do meu corpo unha decrúa
semento pegadas dixitais
no medio das ortigas
escribo
sobre o chan
palabras para morse.
***
Vigilo mi huerta vacía
y hago de mi cuerpo una decrúa
planto mis huellas digitales
en las ortigas
escribo
sobre el suelo
palabras para morse.
(Del libro Decrúa, 2003)