Había un labio húmido
descolgado en guirlandas serosas a rebentar moi lento
esgazando un gromo así descortizado
retorcéndose para desenvaiñarse, para
destrabar todo de golpe
que unha maré me desborda.
Seica o xabrón esvara moi viscoso polas pernas.
Había un labio lácteo
apoteósico
a rebosar.
Desorbitar os rebordos
e todo verquido.
Un labio lento
violento
a derreterse na abundancia
saíndose por fóra.
***
Había un labio húmedo
descolgado en guirnaldas serosas reventando lento
desgarrando un brote así resquebrajado
retorciéndose para desenvainarse, para
destrabar todo de golpe
que una marea me desborda.
Tal vez el jabón también resbala muy
viscoso por las piernas.
Había un labio lácteo
apoteósico
para rebosar.
Desorbitar los bordes
y todo vertido.
Un labio lento
violento
al derretirse en la abundancia
saliéndose por fuera.
____________________________
QUE TARDE TANTO
Deixa que se alongue esta inquedanza de agora.
Que tarde, que tarde tanto
a patria deste
movimento da sevidume do pan.
Eu acaramelaba fechada nunha urna
pero non lazaba nunca a miseria dunha carencia.
Deixa que deite
unha présa
lentísima
e que o desexo sexa
inmobilización
da urxencia.
***
Deja que se alargue esta inquietud del ahora.
Que tarde, que tarde tanto
la patria de este
movimiento de la servidumbre del pan.
Yo me acaramelaba encerrada en una urna
pero no enlazaba nunca la miseria de una carencia.
Deja que mane
una prisa lentísima
y que el deseo sea
inmovilización
de la urgencia.
____________________________
Se falase de ti non pronunciaría
as sílabas
supremas
pero bicas ben e gústame estar contigo.
O meu verde co teu azul.
Delirio de ramas.
O meu verde co teu azul.
Abstéñome de pronunciar esas sílabas
sublimes
pero gústame cómo abrazas e o teu pelo
fai xogo co meu vestido.
Os teus dedos patinan nas miñas medias.
O meu verde co teu azul.
***
Si hablase de tí no pronunciaría
las sílabas
supremas
pero besas bien y me gusta estar contigo.
Mi verde con tu azul.
Delirio de ramas.
Mi verde con tu azul.
Me abstengo de pronunciar esas sílabas sublimes
pero me gusta cómo abrazas y tu pelo hace juego
con mi vestido.
Tus dedos patinan en mis medias.
Mi verde con tu azul.
____________________________
Quén preservará todos os contornos da
conciencia.
Quén ha de revelar o meu nome descoñecido,
o meu impúdico nome que codifica e devora.
Quén pode prescribir tantos equívocos
moldes
por encima desta fiestra construída polo
corpo.
Quén haberá que incorpore esta razón
esta memoria
cara un ciclo impertérrito de tebras e
de luz?
***
Quién preservará todos los contornos
de la conciencia.
Quién ha de revelar mi nombre desconocido,
mi impúdico nombre que codifica y devora.
Quién puede prescribir tantos equívocos
moldes
por encima de este balcón construído
por el cuerpo.
Quién habrá que incorpore esta razón
esta memoria
para un ciclo impertérrito de tinieblas
y de luz?
(Del libro Delicia, 1998)
____________________________
Abrigaba horas de loito cravadas por todo o corpo,
os espectros da ausencia pintados nos labios agres
e as mans enfermas de carencias.
Todo o esmalte de obsidiana co que eu o imaxinara nas
novelas quenon escribirei nunca
e se lle transparentaban os lirios máis escuros
místicos e ocultos e con pétalos mui ásperos.
Pero andaramos buscándonos polas rúas
das mesmas noites
e así foi que veu a ser o meu príncipe
das tebras,
eu tremendo de impaciencia baixo os queiros da agonía
para choverlle en sangue fresca e aplacar mórbidas
fames.
Agora teño a boca destrozada.
Aspiro despacio a noitebra.
E el canta espido e frío para o pleniluinio vidrado
de setembro.
Nunca o loito foi tan branco na súa casa ingobernable.
Unha horizontal vivencia de martelos detrás do
lánguido alento,
tal como Aleister camiña en raxadas lívidas
cara a nosa obscura amaceñida.
***
Abrigaba horas de luto clavadas por todo el cuerpo
los espectros de la ausencia pintados en los labios
agrios
y las manos enfermas de carencias.
Todo el esmalte de obsidiana con que yo lo había
imaginado en las novelas que no escribiré nunca
y se le transparentaban los lirios más oscuros
místicos y ocultos y con pétalos muy ásperos.
Pero anduvimos buscándonos por las calles de
las mismas noches
y así fue que vino a ser mi príncipe de
las tinieblas,
yo temblando de impaciencia bajo los colmillos de agonía
para lloverle en sangre fresca y aplacar mórbidas
hambres.
Ahora tengo la boca destrozada.
Aspiro despacio la tiniebla.
Y él canta desnudo y frío para el plenilunio
vidriado de septiembre.
Nunca el luto fue tan blanco en su casa ingobernable.
Una horizontal vivencia de martirios detrás del
lánguido aliento,
tal como Aleister camina en ráfagas lívidas
hacia nuestra oscura amanecida.
____________________________
Todas as salvagardas que nos merecemos.
O teu perfil confidente.
Como todo o que che digo cando non podes ouvirme
e é tan dura a tarde, e ti tanto me faltas.
Os nosos dáctilos Par a par.
Soños fértiles Par a par.
Parecía imposible que coubese tanto alento,
tan madrepérola como agora nos preña.
Veña, miña bela bestia, vén coa
túa yolandalatría.
A tarde nos frecuenta algunha vez abandonados
e ti dis corazón, esa palabra que odio.
Fuches ti, meu animal, fuches ti quen esculpiu
nas miñas nádegas un verso que dicía
para sempre.
***
Todas las salvaguardas que nos merecemos.
Tu perfil confidente.
Como todo lo que te digo cuando no puedes oírme
y es tan dura la tarde, y tú tanto me faltas.
Nuestros dáctilos Par a par.
Sueños fértiles Par a par.
Parecía imposible que cupiese tanto aliento,
tan madreperla como ahora nos preña.
Venga, mi bella bestia, ven con tu yolandalatría.
La tarde nos frecuenta alguna vez abandonados,
y tú dices corazón, esa palabra que odio.
Fuiste tú, mi animal, fuiste tú quien
esculpió
en mis nalgas un verso que decía para siempre.
____________________________
Dame un fogar e sanarei as túas costas.
As túas labiais louvanzas as louvanzas únicas.
Así quero que me contes cómo e cánto
me buscaches
e que así rememores todos os nomes da ausencia,
de cando eramos aínda tan remotos cara a cara,
e que queden sepultados baixo o cemento do esquecemento.
E eu
fago unha cova para ti no
van
do meu abrazo,
na sima
dos meus brazos,
no rexime
feudal do oco do meu colo.
A devoción enfermiza
que durmía nunha caixa pequeniña cun diagrama.
E agora a omnipotente resonancia da túa fronte,
e a íntima estancia onde ninguén é
máis ca ti.
Tamén ti na viva esfera fixeches unha ofrenda,
aquela sonora e álxida quietude do teu castelo.
Son a Cristiana.
Hoxe dicíanme que as cousas escuras son cousas
teribles.
Tacho as liñas, pecho os libros, teño
dereito a un exército.
Desexo mecelos, os nomes brutais que me dabas, mecelos
de novo.
Xuntos deixamos caer as nosas diplomaturas co mundo.
Cándo calarán.
O meu nome é Cristiana.
***
Dame un hogar y sanaré tus espaldas.
Tus labiales alabanzas las alabanzas únicas.
Así quiero que me cuentes cómo y cuánto
me buscaste
y que así rememores todos los nombres de la ausencia,
de cuando éramos aún tan remotos cara
a cara
y que queden sepultados bajo el cemento del olvido.
Y yo
hago una cueva para ti en el
vano
de mi abrazo,
en la
sima de mis brazos
en el
régimen feudal del hueco de mi regazo.
La devoción enfermiza
que dormía en una caja pequeñita con un
diagrama.
Y ahora la omnipresente resonancia de tu frente,
y la íntima estancia donde nadie es más
que tú.
También tú en la viva esfera hiciste una
ofrenda,
aquella sonora y álgida quietud de tu castillo.
Soy la Cristiana.
Hoy me decían que las cosas oscuras son cosas
terribles.
Tacho las líneas, cierro los libros, tengo derecho
a un ejército.
Deseo mecerlos, los nombres brutales que me dabas, mecerlos
de nuevo.
Juntos dejamos caer nuestras diplomaturas con el mundo.
Cuándo callarán.
Mi nombre es Cristiana.
____________________________
Faltamos a clase. Cómo me buceas.
Faime o que sabes que me gusta que me fagas.
Cociñándome a túa hipérbole
a un fogo mui lento.
Cando as nosas emocións
xa nos doen de tanto usalas,
de alritadas e enroxecidas, que tanto pagaron a pena.
Cómeo todo, meu ben, como cando eras pequeno,
e apertámonos moito
para que non caiba máis nada.
A miña obsesión por esa melena,
acibeche vertical que che abriga toda a espalda,
unha relixión de 68 centímetros; para
que vexas.
A túa posesividade coñece as miñas
formas.
Fálasme de cousas de maiores.
Tiven que engulirte na miña cabeza.
Logo comezamos a
,e fixéchesme
,
e puxéchesme o
como se fose unha
.
Un asunto de sintonías, e non sei como é
que o fas tan ben.
Xa nos saen todos os cadros máis bonitos.
Se che dá por arrodearme de velas eclesiásticas.
Amarrándote con cordas e coas miñas dotes
de quecer
por iso pido a insolencia de que ti me necesites.
***
Faltamos a clase. Cómo me buceas.
Hazme lo que sabes que me gusta que me hagas.
Cocinándome tu hipérbole
a un fuego muy lento.
Cuando nuestras emociones
ya nos duelen de tanto usarlas,
de irritadas y enrojecidas, que tanto valieron la pena.
Cómetelo todo, mi bien, como cuando eras pequeño,
y nos apretamos mucho
para que no quepa más nada.
Mi obsesión por esa melena,
azabache vertical que te abriga toda la espalda,
una religión de 68 centímetros; para que
veas.
Tu posesividad conoce mis formas.
Me hablas de cosas de mayores.
Tuve que engullirte en mi cabeza.
Luego comenzamos a
, y me hiciste
,
y me pusiste el
como si fuese una
.
Un asunto de sintonías, y no sé cómo
es que lo haces tan bien.
Ya nos salen todos los cuadros más bonitos.
Si se te dá por rodearme de velas eclesiásticas.
Amarrándote con cuerdas y con mis dotes de incendiar
por eso pido la insolencia de que tú me necesites.
____________________________
Que non morran as batallas que me sentan tan ben.
Decido se traducirás os meus acenos profundos,
se encolaremos os nosos nocellos, decido a nosa voráxine.
Ti queres que te aperte forte
e xa sabes
ónde está o teu sitio.
Falándonos das arborescencias que aniñan
detrás dos abrazos.
O teu fráxil van xemelgo e inimigo,
e sentiámonos case como se anovasemos os nosos
membros.
Queres que te aperte forte,
pides que me deixe facer cousas,
decido se visitarás
a fame violenta
do meu corpo.
O intraxuste fero e único.
A miña capacidade de ornamentación.
Mentres escribimos as páxinas máis bárbaras
para que ocupes
o teu sitio que está
entre o chan
e o meu ventre.
***
Que no mueran las batallas que me sientan tan bien.
Decido si traducirás mis gestos profundos,
si encolaremos nuestros tobillos, decido nuestra vorágine.
Tú quieres que te abrace fuerte
y ya sabes
dónde está tu sitio.
Hablándonos de las arborescencias que anidan
detrás de los abrazos.
Tu frágil cintura gemela y enemiga,
y nos sentíamos casi como si renovásemos
nuestros miembros.
Quieres que te apriete fuerte,
pides que me deje hacer cosas,
decido si visitarás
el hambre
violenta de mi cuerpo.
El intrajuste fiero y único.
Mi capacidad de ornamentación.
Mientras escribimos las páginas más bárbaras
para que ocupes
tu sitio que está
entre el suelo
y mi vientre.
____________________________
Qué pensarán.
Eu toda grácil entre as garras dunha negra criatura.
Litros de barbaridades con purpurina,
e o meu tempo acomódase á túa mandíbula
cómplice.
Eu canto para ti todas as posturas escotofílicas
e ímolas reproducindo coa feroz inocencia do
debutante,
frecuentamos os vulcanos e eu fágoche de todo;
eu vestal con uve e ti bestal con be.
A suma das perturbacións. Seducímonos
distinto.
Os tormentos que preceden á miña incontinencia.
Aprendernos de memoria
a biografía
das nosas pezas
e as túas garras de noitebra que sexan horizonte.
Estaba no enfrontamento, no malsán enfrontamento
dos meus anos relativos
contra
as túas unllas de catro centímetros e
medio.
A noite, quentadora,
e pronúnciote así: a miña bela
bestia.
***
Qué pensarán.
Yo toda grácil entre las garras de una negra
criatura.
Litros de barbaridades con purpurina,
y mi tiempo se acomoda a tu mandíbula cómplice.
Yo canto para tí todas las posturas escotofílicas
y las vamos reproduciendo con la feroz inocencia del
debutante,
frecuentamos los vulcanos y yo te hago de todo;
yo vestal con uve y tú bestal con be.
La suma de las perturbaciones. Nos seducimos distinto.
Los tormentos que preceden a mi incontinencia.
Aprendernos de memoria
la
biografía de nuestras piezas
y tus garras de tiniebla que sean horizonte.
Estaba en el enfrentamiento, en el malsano enfrentamiento
de mis años relativos
contra
tus uñas de cuatro centímetros y medio.
La noche, calentadora,
y te pronuncio así: mi bella bestia.
(Del libro Vivimos no ciclo das Erofanías,
1998)
____________________________
VENECIA: O VICIO DA BELEZA
I
Clara, Retira ese velo: Os ollos da afogada permean
as asas da derrota. Os belísimos ollos da afogada,
a súa virxindade extraterrestre, a súa
loucura.
Non
é de aquí esta flor.
Lila
rigor que tapou qué desespero.
***
VENECIA: EL VICIO DE LA BELLEZA
I
Clara, Retira ese telón: Lo ojos de la ahogada
permean las alas de la derrota. Los bellísimos
ojos de la ahogada, su virginidad extraterrestre, su
locura.
No
es de aquí esta flor.
Lila
rigor que tapó qué desespero.
(Del libro Edénica, 2000)
____________________________
Nunha habitación estúpida e as miñas
pernas como botandote de máis, suxeitas con pinzas.
Era eu a que tiña que limar a sua melena de espantos
nun tapiz moi húmido e con golpes. Pero eu que
che pregunto na escena e sen dolor que cándo
chegará o noso turno.
Se
se nos baixan as chaves erramos toda a pintura dun parque
parido cos ollos tapados e moita fe. A carne que botas
ós meus cans mentras nos soportamos. Eu non me
refería a isto.
Era
toda a túa prole de orfanatos contra os meus
versos visitados, pero abrázame forte e moito
rato para ver se non nos damos de conta do que se nos
vai caendo por detrás. O fraude dos corazóns.
E un ambulatorio de esperanzas.
Agora
teño unha carnicería na consciencia, pero
vería as sombras, o músculo que chora
no país interior dos espellos. Algún escenario
pobre onde nos destoren a rabia sen vergonza e dirán
que non, dirán que nunca, e así no solo
nunca poderemos berrar máis forte que non nos
referíamos a isto.
Cólleme
da man, amor, e vamos desfolar galiñas pobres
sobre o noso leito.
Este
frío infame e de anos que non cura.
Para min non era esto. E sei que é
duro abrazarme tan duro abrazarme. Cántas veces
che dixen que hai verbos que non teñen imperativo
e se non calas máis forte morrerei por berrar
coas mans abertas que eu non me refería a nada
disto. O perdón non era isto, e así o
pulmón que se nos abre por dentro pedindo algo
coma tolo. Pero a escaleira grisada dende que todo te
empezou cunha lua de mentira e moitos nervios. Daquela
tamen a miña ansia. As miñas pernas reinantes
que non coñecen perdón, esa falacia. Ven,
amor, a contemplarmos cómo nos merendamos os
despoxos.
Mais qué máis podo esperar.
Se entre os lirios estragados aínda buscando
algo para facer de comer. Eu, que collín o meu
reino de sílabas de escarcha e logo metincho
por debaixo dos pés e esperando que me leves
máis arriba, agora todos os adverbios se volven
contra nós para cuspirnos na cara. E a miña
ansia fotografada metida nun caixón. Mais qué
máis podo esperar.
Porque descolgando cadros sen tapar a
cara pero nas noites odiando estas ganas de abrazarte.
Dígoche que para min non era isto, que veñas,
amor, a desfolar galiñas pobres sobre o noso
leito.
Pero
a miña desidia que non perdona enxames e así
o meu odio fará barricadas sobre as miñas
nádegas, erguerá pancartas con iridio
e un enigma. Repugnar, amor, sen sequera un desastre.
Pero pensamos na usura, nosa hasta a vergonza. Buscaremos
da man un escenario pobre onde nos destoren a rabia
sen esforzo. E ver cómo se nos mete esta triste
usura por entre os ollos. Un recuncho famélico
dende onde non se podan ver as fiestras.
Porque
no meu pescozo unha pancarta sabe que todo coñecimento
é decepción virán todos os vermes
habitar os meus tendóns mentres berro exaltada
que eu non me refería a nada disto. Unha prudencia
de indixentes que nos vai fermentando no disgusto. Coma
o animal amarelo que agarda sen mirar. Porque sí
que sei desa beleza mallada polo frío. Coma rifles
en punta nas cortinas. Mais qué máis podo
esperar.
Seguirán
xusto ó pé da nosa cama estes rebaños
de indixentes que nunca tiñan suficiente. E a
nosa habitación toda areada. A nosa branda esperanza
con inquilinos pobres. Sen embargo abrázame máis,
sen embargo e con coidado a ver se non miramos o músculo
interior do noso reino tráxico. Un pequeno país
con demagoxia e alzheimer.
Mais qué máis podo esperar.
***
En una habitación estúpida
y mis piernas como echándote de más, sujetas
con pinzas. Era yo la que tenía que limar su
melena de espantos en un tapiz muy húmedo y con
golpes. Pero yo que te pregunto en la escena y sin dolor
que cuándo llegará nuestro turno.
Si
se nos bajan las llaves erramos toda la pintura de un
parque parido con los ojos tapados y mucha fe. La carne
que arrojas a mis perros mientras nos soportamos. Yo
no me refería a esto.
Era
toda tu prole de orfanatos contra mis versos visitados,
pero abrázame fuerte y mucho rato para ver si
no nos damos cuenta de lo que se nos va cayendo por
detrás. El fraude de los corazones. Y un ambulatorio
de esperanzas.
Ahora
tengo una carnicería en la consciencia, pero
vería las sombras, el músculo que llora
en el país interior de los espejos. Algún
escenario pobre donde nos despedacen la rabia sin vergüenza
y dirán que no, dirán que nunca, y así
en el suelo nunca podremos gritar más fuerte
que no nos referíamos a esto.
Cógeme
de la mano, amor, y vamos a desollar gallinas pobres
sobre nuestro lecho.
Este
frío infame y de años que no cura.
Para mi no era esto. Y sé que es
duro abrazarme tan duro abrazarme. Cuántas veces
te dije que hay verbos que no tienen imperativo y si
no callas más fuerte moriré por gritar
con las manos abiertas que yo no me refería a
nada de esto. El perdón no era esto, y así
el pulmón que se nos abre por dentro pidiendo
algo como loco. Pero la escalera grisacea desde que
todo te empezó con una luna de mentira y muchos
nervios. Entonces también el ansia mía.
Mis piernas reinantes que no conocen perdón,
esa falacia. Ven, amor, a contemplar cómo nos
merendamos los despojos.
Mas qué más puedo esperar.
Si entre los lirios arruinados aún buscando algo
para hacer de comer. Yo, que cogí mi reino de
sílabas de escarcha y luego lo metí por
debajo de tus pies y esperando que me lleves más
arriba, ahora todos los adverbios se vuelven contra
nosotros para escupirnos en la cara. Y mi ansia fotografiada
metida en un cajón. Mas qué más
puedo esperar.
Porque descolgando cuadros sin tapar la
cara pero por las noches odiando estas ganas de abrazarte.
Yo te digo que para mi no era esto, que vengas, amor,
a desollar gallinas pobres sobre nuestro lecho.
Pero
mi desidia que no perdona enjambres y así mi
odio hará barricadas sobre mis nalgas, enarbolará
pancartas con iridio y un enigma. Repugnar, amor, sin
siquiera un desastre.
Pero
pensamos en la usura, nuestra hasta la vergüenza.
Buscaremos de la mano un escenario pobre donde nos despedacen
la rabia sin esfuerzo. Y ver cómo se nos mete
esta triste usura por entre los ojos. Un rincón
famélico desde donde no se puedan ver las ventanas.
Porque
en mi cuello una pancarta sabe que todo conocimiento
es decepción vendrán todos los gusanos
a habitar mis tendones mientras grito exaltada que yo
no me refería a nada de esto. Una prudencia de
indigentes que nos va fermentando en el disgusto. Como
el animal amarillo que aguarda sin mirar. Porque sí
que sé de esa belleza golpeada por el frío.
Como rifles en punta en las cortinas. Mas qué
más puedo esperar.
Seguirán
justo al pie de nuestra cama estos rebaños de
indigentes que nunca tenían suficiente. Y nuestra
habitación toda arenada. Nuestra blanda esperanza
con inquilinos pobres. Sin embargo abrázame más,
sin embargo y con cuidado a ver si no miramos el músculo
interior de nuestro reino trágico. Un pequeño
país con demagogia y alzheimer.
Mas qué más puedo esperar.
____________________________
O rito diario xa sen rito, escoltada por branquísimas
amantes: matar ó pai, devorar os ocos, masacrar
un a un todos os funcionarios e mercaderes cos que fose
intercambiada unha palabra apenas, desintegrar cada
pegada cunha lixivia veleñosa zumegada do meu
hime sen descanso.
Abortar é unha obriga, unha necesidade
fonda, un desafío.
***
El rito diario ya sin rito, escoltada
por blanquísimas amantes: matar al padre, devorar
los huecos, masacrar uno a uno a todos los funcionarios
y mercaderes con los que fuese intercambiada una palabra
apenas, desintegrar cada huella con una lejía
venenosa supurada de mi himen sin descanso.
Abortar es una obligación,
una honda necesidad, un desafío.
(De O libro da Egoísta, 2003)
____________________________
A Yolanda
Pero
eu, filla das miñas fillas, hei desmantelar a
golpe de deslumbramentos esta aciaga militancia dunha
yolanda emigrante de min. Eu, a soberana estéril,
a por desgracia egoísta. Debo tasar a dose exacta
de memoria e esquezo. Así a miña visión
da vereda é un rostro dende atrás. Todas
as escuras raigames que se nacen en min. Non hai dirección
que non me conteña, raza que non en min se comece
e filas de díxitos extendendo para min os seus
dedos ferais. O que interesa son os meus pasos. Coma
un bosque de símbolos do que a miña ignorancia
é significativa. Moito deixarse a pel pero eu
non quixen aprender a chegar. Xardín exiguo,
vento pechado de mans, infinita cuadrícula. Renuncio
ó lugar do alento. Quero aprender a saír.
Hai tempo que un animal vive nutríndose
do esquezo. Pero eu son a ventrílocua, eu, a
tirana louca, a analfabeta. Co magnífico libro
das venturas agochado na vulva. A que non comprendeu
nada pero sentiuno todo. Son a ventrílocua, a
que corre cantando polos corredores de chumbo, con voz
de pizarra. E abortar foi unha obriga, unha necesidade
fonda, un desafío. Para cando o pálido
manto da miña memoria se vai cubrindo desta pel
que eu serei. Que todas as noites con devoción
escribo arrebatadoras cartas de amor e nas madrugadas
panexíricos a esta yolanda mesquiña, que
sabe venderse e
coñece o final.
Son eu na cripta e o meu nome dentro
debuxado de tiza. Habitacións concéntricas.
Que a miña intelixencia non compre o meu sentido.
O tacto, o privilexio, as ganas de tirarse. Nin a miña
cabeza será escrava do meu orgullo. Yolanda a
soldada, a comerciante. Porque eu son a que nin agarda.
Son o auriga do ardente carro. A egoísta porque
está soa. Que tanta calamidade me satisface,
porque a miña beleza fundará dinastías.
E entón será ir cunha minuciosidade de
devota recolleitando eses minúsculos e ditosos
pedaciños de espello roto que eu son. Yolanda
farame un fogar paupérrimo entre os seus brazos
de mundo e así aprenderei a inenarrable alegría
de ter casa.
E entón virá ese postrímero
advento e A VerbA farase carne. E eu direi: " Eu
son a da única estirpe de Adnaloy, a que extenderá
os seus dedos flamíxeros sobre o horizonte, a
que baixará e despois se despoxará do
seu manto e vestirá un saial, e logo reclinarase
e dará de comer o seu corazón ás
bestas”.
***
A Yolanda
Pero yo, hija de mis hijas, he de desmantelar
a golpe de deslumbramientos esta aciaga militancia de
una yolanda emigrante de mí. Yo, la soberana
estéril, la por desgracia egoísta. Debo
tasar la dosis exacta de memoria y olvido. Así
mi visión de la vereda es un rostro desde atrás.
Todas las oscuras raigambres que se nacen en mí.
No hay dirección que no me contenga, raza que
no en mí se comience y filas de dígitos
extendiendo para mí sus dedos ferales. Lo que
interesa son mis pasos. Como un bosque de símbolos
del que mi ignorancia es significativa. Mucho dejarse
la piel pero yo no quise aprender a llegar. Jardín
exiguo, viento cerrado de manos, infinita cuadrícula.
Renuncio al lugar del aliento. Quiero aprender a salir.
Hace tiempo que un animal vive nutriéndose
del olvido. Pero yo soy la ventrílocua, yo, la
tirana loca, la analfabeta. Con el magnífico
libro de las venturas agazapado en la vulva. La que
no comprendió nada pero lo sintió todo.
Soy la ventrílocua, la que corre cantando por
los pasillos de plomo, con voz de pizarra. Y abortar
fue un deber, una grave necesidad, un desafío.
Para cuando el pálido manto de mi memoria se
va cubriendo de esta piel que yo seré. Que todas
las noches con devoción escribo arrebatadoras
cartas de amor y en las madrugadas panegíricos
a esta yolanda mezquina, que sabe venderse y
conoce el
final.
Soy yo en la cripta y mi nombre dentro
dibujado de tiza. Habitaciones concéntricas.
Que mi inteligencia no compre mi sentido. El tacto,
el privilegio, las ganas de tirarse. Ni tampoco mi cabeza
será esclava de mi orgullo. Yolanda la soldada,
la comerciante. Porque yo soy la que ni espera. Soy
el auriga del ardiente carro. La egoísta porque
está sola. Que tanta calamidad me satisface,
porque sí mi belleza fundará dinastías.
Y entonces será ir con una minuciosidad de devota
recogiendo esos minúsculos y dichosos pedacitos
de espejo roto que soy. Yolanda me hará un hogar
paupérrimo entre sus brazos de mundo y así
aprenderé la inenarrable alegría de tener
casa.
Y entonces vendrá ese postrímero
adviento y La VerbA se hará carne. Y diré:
"Yo soy la de la única estirpe de Adnaloy,
la que extenderá sus dedos flamígeros
sobre el horizonte, la que bajará y después
se despojará de su manto y vestirá un
sayal, y luego se reclinará y dará de
comer su corazón a las bestias".
____________________________
ARTE DA ANÉMONA
Non pensa en ningún príncipe a princesa.
O sol ergueuse polo oeste e péchanse tódalas
chagas.
Arte da anémona: errar e traslucir a mímese,
un doado e hostil recoñecerse.
No meu expedicionario corazón non teño
almea.
Nin vereas, nin ruinas que acariciarme.
Pero hoxe o sol ergueuse polo oeste
e eu conto de memoria os trazos da paraxe.
Nada hai en min que non vaia presentir cando me ocupe.
Sopro anterior a todo e nunca antes.
Galería de Damas: suicídase esa imaxe.
Todo o que a miña cabeza podía saber de
min.
Conxuga ese verbo intransitivo; transita sen pés
por esta onda.
Presaxia esta anémona: abrirse a cada araxe
inédita á vez e parte da miña pel.
Que cada esforzosamente trepada certeza se me mate.
Que me sorprenda o escuro.
O inevitable misterio da súa anémona.
O sangue xa velado no teu pulso.
***
ARTE DE ANÉMONA
No piensa en ningún príncipe la princesa.
El sol se ha alzado por el oeste y se cierran todas
las llagas.
Arte de la anémona: errar y translucir la mímesis,
un fácil y hostil reconocerse.
En mi expedicionario corazón no tengo almena.
Ni veredas, ni ruinas que acariciarme.
Pero hoy el sol se ha alzado por el oeste
y yo cuento de memoria los trazos del paraje.
Nada hay en mí que no vaya a presentir cuando
me ocupe.
Soplo anterior a todo y nunca antes.
Galería de Damas: se suicida esa imagen.
Todo lo que pudiera mi cabeza saber de mí.
Conjuga ese verbo intransitivo; transita sin pies por
esta onda.
Presagia esta anémona: abrirse a cada brisa
inédita a la vez y parte de mi piel.
Que cada esforzadamente trepada certeza se me mate.
Que me sorprenda lo oscuro.
El inevitable misterio de su anémona.
La sangre ya velada en nuestros pulsos.
____________________________
POEMA DE OLGA E ELBA
Son eu a muller que agora ocupa esta casa
na que exististes, Olga, Elba,
dende que se abriron para min cos pés descalzos
os seus labios de actriz que non me aman.
E ¿qué sodes vós á vida
miña? compañías presentes,
mulleres antigas e presentes,
dobles pálpitos de ser broslados na pel do que
eu abrazo.
Somos tres e matino nas nosas figuracións idénticas,
perfís
repetindo o perfil
da súa milimétrica idea da beleza.
Deslumbrantemente admiradas
e repugnadas até a náusea.
Que o daría todo por ser por un minuto coma vós,
eu, que vos fun, tan abnegada e instintivamente.
Respira o rastro das caricias
vosas
no que eu toco,
aínda insobornable na madeira destes mobles,
nos frascos que aínda están, na vosa roupa.
Olga, Elba, abstractamente perfectas como mulleres anónimas,
intactas, coma o que non morrerá
nunca.
Aínda quente está a pegada dos vosos
pés no que me acolle,
e na mesa que comparto con espectrais ausencias
alugo o voso espacio implacable con usura.
Que habería morrer por ser máis cás
vosas cifras
ou desexo matar o voso nome a coiteladas.
Olga, Elba, mulleres pasadas e perpétuas,
e eu estúpidamente filla vosa,
estúpidamente irmá nunha xenealoxía
interrogante.
Pantasmas divinas
e feroces
mentras durmo.
***
POEMA DE OLGA Y ELBA
Soy yo la mujer que ahora ocupa esta casa
en la que exististeis, Olga, Elba,
desde que se abrieron para mí con los pies descalzos
sus labios de actriz que no me aman.
Y ¿qué sois vosotras a mi vida? compañías
presentes,
mujeres antiguas y presentes,
dobles pálpitos de ser bordados en la piel de
lo que abrazo.
Somos tres y yo cavilo sobre nuestras figuraciones
idénticas, perfiles
repitiendo el perfil
de su milimétrica idea de la belleza.
Deslumbrantemente admiradas
y repugnadas hasta la náusea.
Que lo daría todo por ser por un minuto como
vosotras,
yo, que os fui, tan abnegada e instintivamente.
Respira el rastro de las caricias
vuestras
en lo que toco,
aún insobornable en la madera de estos muebles,
en los frascos que aún están, en vuestra
ropa.
Olga, Elba, abstractamente perfectas como mujeres anónimas,
intactas, como lo que no morirá
nunca.
Aún caliente está la huella de vuestros
pies en lo que me acoge,
y en la mesa que comparto con espectrales ausencias
arriendo vuestro espacio implacable con usura.
Que habría de morir por ser más que vuestras
cifras
o deseo matar vuestro nombre a cuchilladas.
Olga, Elba, mujeres pasadas y perpetuas,
y yo estúpidamente hija vuestra,
estúpidamente hermana en una genealogía
interrogante.
Fantasmas divinos
y feroces
mientras duermo.
(En la Antología estatal Yo es otro. Autorretratos
de la Nueva Poesía, 2001)